Mijn opdracht stopt over een maand
“Mijn opdracht stopt over een maand.”
Toen ik die boodschap kreeg, maakte ik me in eerste instantie niet zoveel zorgen. Een maand is tenslotte nog vier weken, en vier weken leek me voldoende tijd om rond te kijken naar iets nieuws. Bovendien had ik al een paar jaar voor dezelfde klant gewerkt. Ik had ervaring, kende mijn vak en had in de loop der jaren toch een behoorlijk netwerk opgebouwd. Hoe moeilijk kon het zijn om opnieuw een interessante opdracht te vinden?
Dat vertrouwen hield ongeveer stand tot ik effectief begon te zoeken.
Ik opende LinkedIn® en merkte dat ik eigenlijk niet goed wist waar ik moest beginnen. De voorbije jaren had ik het platform nauwelijks gebruikt. Niet omdat ik er bewust afstand van had genomen, maar simpelweg omdat ik het niet nodig had. Mijn opdracht liep goed, mijn agenda zat vol en er was nooit een reden geweest om mezelf actief in de markt te zetten.
In mijn inbox stonden nog berichten van recruiters die me maanden geleden hadden gecontacteerd. Sommige had ik kort beantwoord met de boodschap dat ik niet beschikbaar was, andere had ik gelezen en daarna laten liggen. Op dat moment leek dat ook volkomen logisch. Waarom zou ik tijd steken in gesprekken over opdrachten waarvoor ik toch niet beschikbaar was?
Met oude contacten was ongeveer hetzelfde gebeurd. Mensen die ik vroeger regelmatig sprak, waren langzaam uit beeld verdwenen. Niet door ruzie of omdat ik bewust contacten had verbroken. Het leven en het werk waren er gewoon tussen gekomen. Mijn aandacht zat bij mijn klant, bij het project en bij alles wat daar iedere week moest gebeuren. Voor ik het wist, waren sommige gesprekken meer dan een jaar geleden.
Pas toen ik opnieuw begon rond te kijken, besefte ik dat ik niet alleen mijn contacten wat had verwaarloosd. Ook mijn beeld van de markt was verouderd.
Welke bedrijven waren vandaag op zoek naar iemand met mijn expertise? Welke projecten kwamen er op de markt? Wie waren de recruiters die echt actief waren binnen mijn domein? Waren mijn tarieven nog in lijn met wat andere freelancers vroegen? En was mijn profiel eigenlijk nog wel scherp genoeg voor het soort opdrachten dat ik wilde doen?
Vragen waar ik vroeger vrij gemakkelijk een antwoord op had, moest ik plots opnieuw beginnen uitzoeken.
En ondertussen tikte die maand verder.
Dat was misschien nog het vreemdste aan de hele situatie. Ik had helemaal niets uitzonderlijks gedaan. Ik had niet bewust besloten om mijn netwerk te verwaarlozen en ik was ook niet gemakzuchtig geworden. Integendeel. Ik had de voorbije jaren precies gedaan wat mijn klant van mij verwachtte: goed werk leveren, verantwoordelijkheid nemen, deadlines halen en volledig mee zijn met het project.
Wanneer een opdracht goed loopt, voelt dat ook als de juiste keuze. Je bent freelancer, maar op maandagmorgen denk je niet voortdurend aan je volgende klant. Je denkt aan de meeting van tien uur, aan die deadline van donderdag en aan het probleem dat nog opgelost moet worden. En wanneer iemand je ondertussen contacteert voor een andere opdracht, is het gemakkelijk om te denken: interessant, maar nu even niet.
Dat “nu even niet” kan alleen behoorlijk lang duren.
Bij mij waren het een paar jaar geworden.
Toen mijn opdracht plots een einddatum kreeg, moest ik daardoor niet alleen op zoek naar nieuw werk. Ik moest in vier weken tijd ook opnieuw relaties aanknopen, mijn zichtbaarheid opbouwen en begrijpen wat er ondertussen in de markt veranderd was.
Daar zat voor mij de echte les.
Het probleem was niet dat mijn opdracht stopte. Dat wist ik vanaf de eerste dag dat het ooit zou gebeuren. Tijdelijke opdrachten zijn nu eenmaal onderdeel van freelancen.
Het probleem was dat mijn netwerk ondertussen ook op pauze stond.
Sindsdien ben ik anders gaan kijken naar wat het betekent om met je volgende opdracht bezig te zijn. Vroeger associeerde ik dat vooral met actief zoeken: vacatures bekijken, recruiters bellen, gesprekken voeren en proberen zo snel mogelijk iets nieuws vast te leggen. Maar eigenlijk begint die volgende opdracht veel vroeger.
Ze begint met dat contact dat je nog eens belt terwijl je niets van hem nodig hebt. Met die recruiter die je wél even antwoordt, ook al zit je nog goed voor de komende zes maanden. Met af en toe kijken welke bedrijven mensen met jouw expertise zoeken en welke projecten er op de markt komen. Niet omdat je voortdurend met één been buiten moet staan bij je huidige klant, maar omdat je wilt blijven weten wat er buiten die klant gebeurt.
Dat hoeft geen tweede job te worden. Het gaat net om kleine dingen die je blijft doen terwijl alles goed loopt.
Want wanneer een opdracht stopt, wil je niet eerst vier weken nodig hebben om opnieuw uit te zoeken wie je kent, wie jou nog kent en waar je vandaag in de markt staat. Je wilt kunnen vertrekken vanuit een netwerk dat nog leeft.
Die maand heeft me daarom vooral één ding geleerd: je volgende opdracht begint niet wanneer je huidige opdracht stopt.
De vraag is alleen wanneer je er aandacht aan begint te geven.
Wanneer ben jij voor het laatst bewust bezig geweest met je volgende opdracht, terwijl je huidige nog liep?
