Ghosting tussen freelancers en recruiters: het kan anders

Ghosting: het spook dat freelancers én recruiters achtervolgt

Halloween, 31 oktober 2026 | De Bruggenbouwer

Stel je voor. Je hebt als IT-freelancer een aangenaam gesprek gehad met een recruiter. De opdracht klinkt interessant, je ervaring sluit goed aan bij wat de klant zoekt en ook over het dagtarief lijken jullie het eens te zijn. De recruiter zal je profiel voorstellen en belooft je op de hoogte te houden zodra er nieuws is.

Een week later heb je nog niets gehoord. Je stuurt een vriendelijk bericht om te informeren naar de stand van zaken, maar krijgt geen antwoord. Een paar dagen later probeer je telefonisch contact op te nemen. Je komt op de voicemail terecht en laat een boodschap achter. Opnieuw blijft het stil.

Ondertussen vraag je je af of de opdracht nog bestaat, of de klant misschien voor iemand anders heeft gekozen en waarom niemand je dat gewoon vertelt. Je hebt tijd geïnvesteerd in het gesprek, misschien zelfs andere opportuniteiten even laten liggen, en nu lijkt de recruiter van de aardbol verdwenen.

Welkom in de wereld van ghosting. Een toepasselijk onderwerp voor Halloween, al vrees ik dat heel wat freelancers deze spoken ook op de andere 364 dagen van het jaar tegenkomen.

Maar voor we met z'n allen naar recruiters wijzen, wil ik het verhaal eens omdraaien.

Een recruiter heeft een interessante opdracht binnengekregen en denkt meteen aan een IT-freelancer met wie hij eerder een goed gesprek had. Hij neemt contact op, bespreekt de opdracht en krijgt de bevestiging dat de freelancer geïnteresseerd en beschikbaar is. Na overleg met de klant volgt het goede nieuws: de klant wil kennismaken.

Alleen blijkt de freelancer plots niet meer bereikbaar. Telefoontjes blijven onbeantwoord, berichten worden niet gelezen of er komt simpelweg geen reactie meer. Misschien heeft hij ondertussen een andere opdracht aanvaard, misschien is hij van gedachten veranderd of misschien vindt hij het voorstel uiteindelijk toch niet interessant genoeg.

Allemaal mogelijke en begrijpelijke redenen om niet verder te gaan. Maar waarom laat je dat dan niet even weten?

Ghosting is geen exclusief probleem van recruiters. Het gebeurt in beide richtingen en uiteindelijk wordt niemand er beter van.

Achter die stilte zit vaak meer dan onwil

Wie regelmatig LinkedIn® leest, merkt dat ghosting een gevoelig onderwerp is. Freelancers vertellen hoe ze na een positief gesprek niets meer vernemen, terwijl recruiters op hun beurt ervaringen delen met kandidaten die plots verdwijnen of niet meer komen opdagen.

Ook recruitmentorganisaties zoals Robert Half en LinkedIn Talent Solutions besteden aandacht aan dit fenomeen. Hun publicaties beschrijven hoe gebrekkige opvolging, onduidelijke verwachtingen en het uitblijven van communicatie het vertrouwen tussen kandidaten en recruiters kunnen aantasten.

Toch geloof ik niet dat iedereen die niet meer reageert, bewust iemand wil negeren.

Recruiters werken vaak met meerdere klanten en kandidaten tegelijk. Ze moeten commerciële doelstellingen halen, dossiers opvolgen en rekening houden met beslissingen waarop ze zelf niet altijd invloed hebben. Een klant kan een project uitstellen, een budget bevriezen of uiteindelijk beslissen om niemand aan te werven. Soms heeft de recruiter eenvoudigweg nog geen antwoord en vindt hij het moeilijk om dat opnieuw aan de kandidaat te vertellen.

Aan de andere kant staat de freelancer, die misschien verschillende gesprekken tegelijk voert en ondertussen probeert zijn volgende opdracht veilig te stellen. Wanneer er plots een concreet voorstel op tafel ligt, verschuiven de prioriteiten snel. Het gesprek met die andere recruiter verdwijnt naar de achtergrond, zeker wanneer daar nog geen beslissing is genomen.

Ik kan me beide situaties voorstellen. Maar begrijpen waarom iemand niet reageert, betekent nog niet dat we het gedrag moeten aanvaarden.

Je hoeft geen goed nieuws te hebben om toch correct te communiceren.

Een recruiter kan perfect laten weten dat de klant nog geen beslissing heeft genomen. Een freelancer kan even goed melden dat hij ondertussen een andere opdracht heeft aanvaard. Het vraagt weinig tijd, maar het voorkomt dat iemand onnodig blijft wachten.

Wat we soms vergeten, is wat er voor de ander op het spel staat

Als freelancer kijken we vooral naar onze eigen situatie. We willen weten of we kans maken op de opdracht, wanneer we feedback mogen verwachten en of het zinvol is om andere mogelijkheden verder te onderzoeken.

Maar ook voor de recruiter staat er iets op het spel.

Stel dat je als recruiter maanden hebt geïnvesteerd in het opbouwen van een relatie met een IT-manager. Je krijgt eindelijk de kans om een geschikte kandidaat voor te stellen, spreekt met die freelancer af dat je zijn profiel mag doorsturen en overtuigt de klant om tijd vrij te maken voor een kennismaking. Wanneer de freelancer vervolgens zonder bericht verdwijnt, moet jij dat aan de klant uitleggen.

Dat is geen aangename positie. Je riskeert niet alleen een opdracht te verliezen, maar mogelijk ook een stukje geloofwaardigheid bij een klant met wie je een duurzame relatie probeert op te bouwen.

Omgekeerd geldt precies hetzelfde. Wanneer een recruiter een freelancer herhaaldelijk laat wachten zonder feedback, kan die freelancer bij een volgende opportuniteit beslissen om niet meer met hem samen te werken. Misschien vertelt hij zijn ervaring ook aan anderen binnen zijn netwerk.

In beide gevallen kan één slechte ervaring een relatie beschadigen waaraan eerder veel tijd is besteed.

Daarom vind ik ghosting meer dan een kwestie van slechte communicatie. Het raakt aan je professionele reputatie en aan het vertrouwen dat anderen in jou stellen.

En reputatie is nu eenmaal iets wat je langzaam opbouwt, maar soms verrassend snel kunt beschadigen.

Frustratie is begrijpelijk, maar wat doe je ermee?

Er is nog iets wat mij opvalt wanneer ik berichten van freelancers op LinkedIn® lees. Sommigen krijgen zoveel onpersoonlijke of irrelevante InMails van recruiters dat ze er stilaan genoeg van hebben. Ik begrijp die ergernis. Wanneer je profiel duidelijk aangeeft waar je expertise ligt en je vervolgens een voorstel ontvangt dat daar totaal niet bij aansluit, vraag je je weleens af of iemand je profiel überhaupt heeft bekeken.

Soms zie ik hoe freelancers daar op een sarcastische manier op reageren, de recruiter proberen terecht te wijzen of de conversatie zelfs publiekelijk delen om aan te tonen hoe slecht het voorstel was.

Maar wat bereiken we daarmee?

Achter zo'n bericht zit nog altijd een mens die zijn werk probeert te doen. Misschien is het een jonge recruiter die zijn eerste stappen zet, misschien iemand die onder hoge commerciële druk werkt of misschien gewoon iemand die een inschattingsfout heeft gemaakt.

Dat betekent uiteraard niet dat je iedere recruiter moet vertrouwen, op ieder voorstel moet ingaan of zomaar toegang tot je netwerk moet geven. Ik ben zelf behoorlijk selectief in de recruiters met wie ik een relatie opbouw. Ik wil begrijpen wie er tegenover mij zit, welke opportuniteit er werkelijk bestaat en hoe transparant iemand werkt.

Maar er is een verschil tussen kritisch zijn en iemand onnodig schofferen.

Wanneer een voorstel niet interessant is, kun je dat gewoon vriendelijk aangeven. Misschien zelfs met een korte toelichting over welke opdrachten wél bij je passen. Daarmee help je de recruiter om je de volgende keer gerichter te benaderen, zonder dat je daarvoor een lange discussie hoeft te voeren.

En als je geen contact wilt, mag je dat even goed aangeven.

Een vriendelijk nee kan een deur openhouden die je met een sarcastisch antwoord misschien voorgoed sluit.

Dat lijkt mij bijzonder relevant in een markt waarin mensen elkaar vaak opnieuw tegenkomen. De recruiter die vandaag een weinig interessant voorstel doet, kan over enkele jaren bij een andere organisatie werken of net die klant vertegenwoordigen waar jij graag aan de slag zou gaan.

Wanneer wordt stilte eigenlijk ghosting?

Ik wil hier wel een nuance maken, want niet ieder onbeantwoord bericht verdient meteen het etiket ghosting.

Wanneer iemand mij ongevraagd een standaard InMail stuurt, voel ik mij niet automatisch verplicht om daarop te reageren. Een connectieverzoek zonder duidelijke aanleiding creëert evenmin een wederzijdse afspraak.

Het wordt voor mij anders zodra twee mensen met elkaar in gesprek zijn gegaan en verwachtingen hebben uitgesproken. Wanneer een recruiter belooft op vrijdag feedback te geven, wanneer een freelancer bevestigt dat hij beschikbaar is voor een klantgesprek of wanneer iemand toezegt terug te bellen, ontstaat er een vorm van wederzijdse verantwoordelijkheid.

Je hoeft dan niet voortdurend bereikbaar te zijn, maar je mag wel verwachten dat gemaakte afspraken worden nagekomen of tijdig worden bijgestuurd.

Dat is volgens mij de essentie van professionele opvolging. Niet dat je altijd onmiddellijk een antwoord hebt, maar dat je de ander niet onnodig in onzekerheid laat.

Misschien begint de oplossing al vóór de eerste opdracht

Binnen De Bruggenbouwer werk ik veel vanuit het principe Know–Like–Trust. Eerst elkaar leren kennen, vervolgens ontdekken of er een klik is en gaandeweg voldoende vertrouwen opbouwen om werkelijk iets voor elkaar te kunnen betekenen.

Wanneer ik dat principe toepas op de relatie tussen freelancers en recruiters, vraag ik me af of we niet vaak te snel naar de commerciële kant van het gesprek springen.

Een recruiter belt met een opdracht. De freelancer vraagt naar het dagtarief, de locatie en de duur. Als alles enigszins aansluit, wordt het cv doorgestuurd. Wanneer de opdracht niet doorgaat, valt het contact stil tot er opnieuw iets interessants opduikt.

Op zichzelf is daar niets mis mee. Het is een efficiënte manier van werken wanneer er snel een geschikte kandidaat moet worden gevonden.

Maar hoeveel weet je na zo'n gesprek werkelijk van elkaar?

Begrijpt de recruiter waar de freelancer naartoe wil met zijn carrière, welke projecten hem energie geven en welke opdrachten hij liever vermijdt? Weet de freelancer met welke klanten de recruiter samenwerkt, hoe die zijn kandidaten vertegenwoordigt en wat hij van de samenwerking mag verwachten?

Wanneer je elkaar alleen kent vanuit één concrete opportuniteit, is de relatie vaak even tijdelijk als die opdracht.

Ik heb door de jaren heen met verschillende recruiters samengewerkt. Sommige ervaringen waren bijzonder positief, andere een stuk minder. Maar ik heb ook geleerd dat iemand met wie een samenwerking ooit moeilijk verliep, nog altijd kwaliteiten kan hebben die op een ander moment waardevol blijken.

Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van professioneel netwerken: mensen niet uitsluitend beoordelen op wat ze vandaag voor jou kunnen betekenen, maar proberen te begrijpen wie ze zijn, waar ze goed in zijn en hoe je elkaar op termijn misschien kunt helpen.

Een recruiter hoeft mij niet iedere maand een opdracht voor te stellen om een waardevolle relatie te blijven. En ik hoef niet bij iedere opportuniteit beschikbaar te zijn om voor die recruiter een interessante gesprekspartner te blijven.

Wanneer dat wederzijdse vertrouwen er eenmaal is, worden ook moeilijke gesprekken gemakkelijker. Je kunt aangeven dat een opdracht niet bij je past, dat een tarief onvoldoende aantrekkelijk is of dat een klant niet reageert, zonder meteen de relatie onder druk te zetten.

Misschien ontstaan er daardoor later zelfs opportuniteiten die er vandaag nog niet zijn.

Know–Like–Trust voorkomt niet dat mensen elkaar teleurstellen, maar het maakt de kans groter dat ze daarover blijven communiceren.

Hoe ik zelf met recruiters samenwerk

Wanneer ik zelf op zoek ben naar een nieuwe opdracht, hou ik nauwgezet bij met welke recruiters ik in gesprek ben, over welke opdrachten het gaat en welke afspraken we hebben gemaakt. Niet alleen om het overzicht te bewaren, maar ook omdat ik vind dat professionele opvolging in twee richtingen moet werken. Als ik verwacht dat een recruiter mij op de hoogte houdt, moet ik dat zelf ook doen.

Tijdens een eerste gesprek vraag ik daarom altijd naar de concrete functie en de eindklant. Ik wil weten waarvoor ik word voorgesteld, maar ook vermijden dat mijn profiel via verschillende kanalen bij dezelfde organisatie terechtkomt. Dat laatste kan immers tot verwarring leiden, zowel bij de klant als bij de betrokken recruiters.

Wanneer er voldoende vertrouwen is, ga ik nog een stap verder. Ik vertel recruiters ook bij welke andere klanten mijn profiel al werd voorgesteld. Voor mij is dat een vorm van transparantie. De recruiter weet daardoor beter waar ik sta in mijn zoektocht en kan inschatten hoe concreet andere opportuniteiten zijn. Misschien geeft die informatie hem ook een extra reden om zijn klant tijdig aan te spreken of mijn kandidatuur actief op te volgen.

Maar transparantie betekent voor mij niet dat ik mijn onderhandelingspositie uit handen geef.

Ik merk tijdens zulke gesprekken vaak hoe dicht een recruiter werkelijk bij de eindklant staat. Kent hij de beslissingsnemer? Begrijpt hij waarom de klant externe expertise zoekt? Weet hij welk probleem er moet worden opgelost en hoe dringend dat is? Of loopt de communicatie via verschillende tussenpersonen?

Dat maakt een verschil. Niet alleen voor de kans op een opdracht, maar ook voor de ruimte om over de voorwaarden te onderhandelen.

Een recruiter die de klant en zijn behoeften goed kent, kan mijn toegevoegde waarde vaak beter verdedigen dan iemand die alleen mijn cv doorstuurt.

En daar hoort voor mij ook mijn dagtarief bij. Ik verwacht niet dat een recruiter zonder marge werkt, maar ik wil evenmin dat mijn tarief automatisch het eerste onderhandelingsmiddel wordt om een opdracht binnen te halen. Wanneer de klant overtuigd moet worden, gebeurt dat voor mij in de eerste plaats op basis van mijn expertise en de waarde die ik kan bieden.

Dat is precies waarom ik recruiters liever als partners beschouw dan als louter tussenpersonen. Ik geef hen de informatie die nodig is om mij correct te vertegenwoordigen, en verwacht op mijn beurt dat ze open communiceren over de opdracht, de klant en het verdere verloop.

Zo ontstaat er wederzijds vertrouwen, ook wanneer een bepaalde opportuniteit uiteindelijk niet tot een samenwerking leidt.

Wat kunnen we morgen anders doen?

We zullen ghosting waarschijnlijk nooit volledig uit de freelance- en recruitmentmarkt kunnen bannen. Daarvoor zijn er te veel factoren die we niet zelf in de hand hebben. Maar er zijn wel een aantal gewoontes die volgens mij een merkbaar verschil kunnen maken.

Maak duidelijke afspraken over de opvolging. Wanneer je na een gesprek weet wie de volgende stap zet en wanneer er opnieuw contact komt, voorkom je veel onduidelijkheid. Dat hoeft geen ingewikkeld proces te zijn. Een eenvoudige afspraak om tegen het einde van de week een update te geven, volstaat vaak.

Laat ook iets weten wanneer er geen nieuws is. Niet iedere recruiter kan de beslissing van zijn klant versnellen en niet iedere freelancer weet onmiddellijk welke opdracht hij zal kiezen. Maar een korte update is vaak voldoende om te tonen dat je de ander niet vergeten bent.

Durf tijdig en vriendelijk nee te zeggen. Je hoeft niet op iedere opportuniteit in te gaan. Een freelancer mag kiezen voor een andere opdracht en een recruiter mag aangeven dat een kandidaat niet geselecteerd is. Duidelijkheid is doorgaans aangenamer dan iemand wekenlang laten wachten.

Hou je afspraken en contacten bij. Wie met verschillende recruiters, kandidaten en klanten tegelijk spreekt, verliest gemakkelijk het overzicht. Een eenvoudige opvolglijst of CRM kan helpen om gesprekken niet te laten verdwijnen tussen andere prioriteiten.

Investeer in relaties wanneer er geen onmiddellijke commerciële noodzaak is. Vraag af en toe hoe het met iemand gaat, toon interesse in zijn activiteiten of deel een inzicht dat voor hem relevant kan zijn. Zo ontstaat een relatie die verder gaat dan één opdracht of één cv.

En misschien de belangrijkste gewoonte van allemaal: behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden wanneer je op een antwoord wacht.

Dat klinkt vanzelfsprekend, maar in een markt waarin snelheid, commerciële druk en onzekerheid soms de bovenhand nemen, is het blijkbaar niet altijd zo eenvoudig.

Laten we deze Halloween de spoken verjagen

Misschien is Halloween wel een geschikt moment om even stil te staan bij de manier waarop we met elkaar omgaan.

Freelancers hebben recruiters nodig die hun expertise begrijpen en hen correct vertegenwoordigen. Recruiters hebben freelancers nodig op wie ze kunnen rekenen. En opdrachtgevers hebben er alle belang bij dat die samenwerking professioneel en transparant verloopt.

Daarvoor hoeven we het niet altijd met elkaar eens te zijn. We hoeven ook niet op iedere opportuniteit in te gaan of van ieder contact een duurzame samenwerking te maken.

Maar we kunnen wel proberen om duidelijker te communiceren, afspraken na te komen en elkaar met respect te behandelen.

Want uiteindelijk gaat het niet alleen over de opdracht die vandaag op tafel ligt. Het gaat ook over de reputatie die je opbouwt, de relaties die je onderhoudt en de mogelijkheden die daar morgen uit kunnen ontstaan.

Een nee hoeft geen brug te verbranden. Stilte kan dat wel.

Dus misschien is het tijd om deze Halloween niet alleen naar spoken te zoeken, maar ook eens naar die berichten waarop we zelf nog een antwoord verschuldigd zijn.

Wie weet welke opportuniteit daarna om de hoek loert.

Ik ben benieuwd naar beide kanten van het verhaal. Wat zou volgens jou het grootste verschil maken om ghosting tussen freelancers en recruiters te verminderen?

Bronnen en verdere lectuur

• Robert Half België — Publicaties over ghosting bij kandidaten en werkgevers, gebrekkige feedback en opvolging tijdens selectieprocedures.

• LinkedIn Talent Solutions — Candidates Are Ghosting New Employers — Here's How You Can Avoid This at Your Company.

• Indeed for Employers — How and Why to Avoid Ghosting Candidates.

• Professionele recruiterervaringen op LinkedIn — bijdragen over wederzijdse ghosting en de impact op klant- en kandidaatrelaties.

De openingssituaties zijn illustratief. De persoonlijke werkwijze en reflecties over Know–Like–Trust zijn gebaseerd op mijn eigen ervaring en visie vanuit De Bruggenbouwer.

31 oktober 2026