De kunst van netwerken is een werk van lange adem

Wanneer het over netwerken gaat, merk ik dat veel mensen er een bepaald beeld bij hebben. Ze denken aan events waar je jezelf moet voorstellen, gesprekken die geforceerd aanvoelen of situaties waarin je het gevoel hebt dat je jezelf moet verkopen. Voor sommigen voelt dat ongemakkelijk aan, voor anderen kost het gewoon te veel energie. En vaak is dat ook de reden waarom mensen er liever niet mee bezig zijn.

Toch is dat beeld maar een klein stukje van wat netwerken werkelijk is.

Wat mij door de jaren heen is opgevallen, is dat netwerken zelden werkt op het moment dat je het plots nodig hebt. Wanneer een opdracht afloopt of wanneer je op zoek bent naar iets nieuws, ontstaat er vaak druk. Gesprekken krijgen een doel, contacten worden functioneler en het voelt al snel alsof je iets moet halen in plaats van iets op te bouwen. Net op dat moment wordt netwerken moeilijk, niet omdat je het niet kan, maar omdat je te laat begint.

De meeste waardevolle relaties ontstaan niet op die momenten. Ze groeien in periodes waarin er geen directe verwachting is. Tijdens een gesprek na een meeting, een samenwerking die goed verloopt of een uitwisseling waarin je merkt hoe iemand denkt en werkt. Op dat moment lijkt er weinig te gebeuren. Er wordt geen opdracht besproken en er is geen concreet doel. Toch ontstaat er iets dat veel belangrijker is: een beeld.

Mensen beginnen te begrijpen wie je bent, waar je voor staat en hoe je naar situaties kijkt. En dat beeld blijft vaak hangen, ook wanneer er geen onmiddellijk vervolg is.

Een van de grootste misverstanden over netwerken is dat het draait om hoeveel mensen je kent. In de praktijk gaat het daar zelden over. Het gaat over hoeveel mensen begrijpen wat je doet en wanneer ze jou zouden inschakelen. Dat verschil lijkt klein, maar is fundamenteel. Een netwerk is geen lijst van contacten, maar een verzameling van relaties waarin vertrouwen zit.

Dat vertrouwen bouw je niet op in één gesprek. Het ontstaat door herhaling, door consistentie en door kleine momenten die zich over tijd opstapelen. Soms merk je dat pas achteraf, wanneer iemand zegt dat jouw naam gevallen is in een gesprek waar jij zelf niet bij was. Dat zijn de momenten waarop je voelt dat je netwerk begint te werken.

Veel mensen denken dat netwerken veel tijd en inspanning vraagt. In werkelijkheid zit de kracht vaak in kleine dingen. In contact houden zonder reden, in interesse tonen zonder verwachting en in gesprekken voeren die niet meteen ergens naartoe moeten leiden. Netwerken wordt zwaar wanneer je het ziet als een taak. Het wordt lichter wanneer je het ziet als een proces.

De kunst van netwerken zit dan ook niet in het aantal gesprekken dat je voert, maar in de manier waarop je relaties opbouwt, behoudt en onderhoudt. Het is geen snelle oplossing en het geeft zelden onmiddellijk resultaat. Het is een werk van lange adem, maar net daardoor ook iets dat op termijn een groot verschil maakt.

Voor wie netwerken vandaag als zwaar of geforceerd ervaart, ligt de oplossing vaak niet in meer doen, maar in anders kijken. In begrijpen dat je niet moet presteren, maar dat je gewoon aanwezig mag zijn in gesprekken en relaties die over tijd groeien.

In mijn keynote “Netwerken zonder stress” ga ik dieper in op die manier van kijken naar netwerken en hoe je dat op een natuurlijke manier kan toepassen, zonder het gevoel te hebben dat je jezelf moet forceren.

Ontdek de keynote hier:
https://www.debruggenbouwer.be/sterk-het-netwerkevent-in